طلوع خورشید همیشه زیبا و جذاب است . آنقدر که می ارزد برای دیدنش دست از خواب

شیرین صبحگاهی هم کشید .

 اما اگر یک شب تاریک و ظلمت برهوت یک بیایان سرد را تجربه کرده باشی ، تاریکی و

ترس بدنت را بی حس کرده باشد  و سرما تا عمق درونت نفوذ کرده باشد ، آنوقت تابش اولین

پرتو خورشید نه فقط زیبا و جذاب که تنها امید زندگی است .مایه دلگرمی  است و اینک ما در

 انتظار چنین طلوعی هستیم .

در این برهوت دنیای مادی که شیطان های زور و تزویر و ابلیس های خودکامگی و دنیا طلبی از

 همه سو احاطه مان کرده اند و اسب سرکش نفس را میتازانند ، در این وانفسای ظلمت که گوهر

 ارزش ها را به بهای ناچیز مادیات میفروشند ، در این سرمای بی دینی و مادیات پرستی در

 انتظار طلوع گرم خورشیدیم و قسم به شب پوشیده که روز خواهد شد.

 او خواهد آمد و به قلب های مرده مان روح حیات خواهد دمید .

 نهال گمراهی ها و دشمنی ها را برخواهد زد . او خواهد آمد و آثار اندیشه های باطل و هوای

 نفسانی را محو خواهد کرد و بر زمین باران عدالت خواهد بارید .

 او خواهد آمد و بر همه گستره زمین ، زلال پاکی جاری خواهد کرد .  سینه های تنگمان آن

 روز شفا خواهد یافت  .

از مدد الهی لبریز میشویم که او رحمت واسعه است و پهنای زمین در برابر گستردگی رحمتش

  دانه ای خرد خواهد بود .

وقتی که موعود بیاید  حدود بر زمین مانده الهی برپا میگردد راه نمایانده میشود  و گمراهی ها

پایان میگیرد .

او می آید با یک بهار ، سبزس و ترنم  ، با یک آسمان باران رحمت  . با یک نگاه رحیم .

                             " پناه بر خداوند آسمان و زمین "